Wethouder Joon, niet boos maar verdrietig…

De ouderen onder ons herinneren het zich wellicht van de kleuterschool… ‘Zuster is niet boos; zuster is héél verdrietig…’ In mijn geval was de aanleiding dat ik niet netjes met mijn armpjes over elkaar bleef zitten als vijfjarige. Mijn associatie met de ‘bewaarschool’ en wat daar belangrijk was en wat niet…

Weinig gevoel voor Gravenaren

Het leek ook even kleuterschool in de gemeenteraadsvergadering van 4 april 2017. Raadslid Ben Litjens (Keerpunt) sprak er zijn teleurstelling over uit dat bij de gemeentelijke verkleedpartijen rond ons Historisch Spektakel geen gebruik gemaakt was van het aanbod van lokale neringdoenden. Daardoor wandelde ons stadsbestuur in buiten de gemeente gehuurde kostuums. Nou mogen we gerust stellen dat zich in de Graafse gemeenteraad belangrijker zaken aandienen maar van de andere kant zou een bestuur als het onze voor hetzelfde (véél) geld veel meer gevoel kunnen hebben voor de Graafse situatie die Litjens aan de orde stelde. Die kostuums kun je met recht en reden afdoen als een futiliteit maar wel een die past bij een bestuurlijke houding die weinig gevoel aan de dag legt voor wat ons, Gravenaren, bezig houdt.

Win-winbeleid

Als je daarbij nog in aanmerking neemt dat Litjens er als raadslid wel zichtbaar op uit is te luisteren naar de middenstanders onder ons en daar op zijn manier ook welwillend werk van maakt, dan komt de reactie van Joon in een uitgesprokener tegenlicht te staan. Om dan te reageren als de zuster van de bewaarschool… Na zo’n geslaagd feest vond onze wethouder de vraag van Litjens zóóóó treurig… Ik wil het niet eens hebben over de pedante neerbuigendheid van de wethouder. Op z’n minst bekruipt je het gevoel dat wethouderlief zijn pappenheimers niet snapt. En nog minder de reputatie die de gemeente bij hen geniet. Graafse verhuurster, bedoeld wordt de Alleswinkel Leny van Kempen, is bijvoorbeeld een van de neringdoenden in het Wisseveld (pardon, de Waterlinie) die onze hele eeuw al verstoken gebleven zijn van iedere interesse of dienstbaarheid van de gemeente. Die bevoorrechte positie viel heel de tijdsspanne slechts twee van hen ten deel die (toevallig… toevallig…) lid waren van de gemeenteraad en zelf vorm konden geven aan hun win-winbeleid.

Drie B’s als ezelsbruggetje

De gang van zaken in het Wisseveld kleurt de geschiedenis van Grave, haar bestuur en haar politieke leiders. Het laatste waaraan je in dat verband kunt denken, is een overheid die gevoel heeft voor de belangen van burgers. Bovendien zal de gemeente, wil dit prachtige feest van het ‘Historisch Spektakel’ in de toekomst beklijven, wat meer beleid, bestuurskracht en betrokkenheid (drie B’s als ezelsbruggetje) aan de dag moeten leggen om het voor elkaar te krijgen dat de traditie in 2019 wordt gecontinueerd na een welkome onderbreking (2018) door weer een keer een Vestingstedendag. Het komt wat zielig over wanneer je, als bestuur, helemaal op lijkt te gaan in de ‘representatie’ (kijk mij eens), terwijl je tegelijk de verantwoordelijkheid voor het gebeuren laconiek overlaat aan de Cloveniers. Die hebben een geweldig evenement neergezet maar kennelijk vergt dat zoveel van de club dat de inbreng van de overheid veel substantiëler zou mogen en moeten zijn. Voor de toekomst lijkt dat een vereiste.

Een wedje maken…

Waarschijnlijk had Joon een ander doel voor ogen; ging het hem erom vragen en opmerkingen over het evenement te voorkomen. In dat geval is het verhaal vervolgens simpel. Van de coalitie valt niet meer te vernemen dan ‘ja en amen, wethouder’ en dus resteert de oppositie, het wakkere deel van de raad, als kop van jut. Ter ontmoediging van lastige vragen.
Een wedje maken? In 2019 wordt een duur organisatiebureau ingehuurd. Veel simpeler dan eigen burgers naar behoren faciliteren. De bank denkt graag mee. Veel simpeler ook dan wat bestuurlijk inlevingsvermogen aan de dag leggen.
Het zou heel jammer zijn, wanneer zo’n sfeervol, wervend en wervelend gebeuren als het Historisch Spektakel (de vlag uit voor Leo Burgers!) zou verzanden doordat onze overheid geen opvolgers weet te animeren en stimuleren. Dat is aan de orde en niet minder dan dat. Het laatste wat je dan zou mogen verwachten is een overheid, een wethouder, die een medebestuurders loopt te diskwalificeren die zich zorgen maakt. Ook al ging het hier om een futiliteit. Ons bestuur zou op een hoger niveau moeten functioneren dan de bewaarschool van zuster Immaculata. Zo heette ze echt, ‘Vlekkeloos’.

 

Ben Bongaards; www.gravepolitiek.nl








alle inhoud op www.gravepolitiek.nl valt onder © en mag niet zonder toestemming gepubliceerd worden.