Het Witte Monster aan de Maas…

‘Het witte monster aan de Maas’.*1) Wethouder Joon over de immense loods van onze scheepswerf.
De opmerking illustreert trefzeker hoe dubbel er gedacht en gewerkt wordt in ons stadsbestuur. Dapper! Dapper, zo’n wethouder die de dingen bij naam noemt. Of toch eerder laf?
Hoe de vlag erbij hangt? Robert van Kessel, directeur-eigenaar van de Scheepswerf, heeft een plan ontwikkeld om dit stiefmoederlijk behandelde stukje vesting opnieuw bij onze woonstad te betrekken. Een mooi plan, vind ik persoonlijk, maar dat oordeel wordt niet door ieder gedeeld. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Een overheid die communiceert, kan er in overleg zelf mede een draai aan geven. Een overheid die communiceert, wél… De onze communiceert in zo’n geval enkel met de middelvinger en de handen waarop ze gaat zitten. Het gemakkelijke en voor de hand liggende smoesje lag voor het grijpen, niet onderhandelen met een failliet bedrijf. Maar dat argument klopte niet; het bedrijf was failliet maar niet de opstallen en hun eigenaar. Nadat dit ingedaald was bij onze bestuurders, werd het plan ‘in studie genomen’. Op z’n Graafs; de middelvinger werd voortaan onder de tafel opgestoken en de handen bleven waar ze waren, onder de billen. Gecommuniceerd werd, zoals te doen gebruikelijk, met dove mans oren. Met onwillige honden is het kwaad hazen vangen.

Rancune en vergeldingsdrang

Een ander verhaal… Dat van de Maasboulevard. Een ambitieus plan, de verharde loswal is het begin en het voorlopige eindpunt. De bedoeling was om de boulevard te laten beginnen bij de Oude Haven. Plek genoeg als Maaszicht ooit eens een keer echt gesloopt gaat worden. Een ambitie vooral uit de koker van de LPG, de Lokale Partij Grave, om Grave op te stuwen in de vaart der volkeren. Sinds de meerderheid van 2012 moet dat stuwen op de handrem gebeuren. Sinds LPG haar winst deelt met drie ‘losers’, CDA, VVD en Trots. Die Maasboulevard; hij zou dus beginnen bij de Oude Haven. Met de plannen van de scheepswerf lag de kans voor het grijpen om daar nou eens echt werk van te maken. Voor onszelf en de toeristen. Maar o jee, een gewone Graafse burger, een lastige ook nog, daar kun je als Graafse overheid toch niet mee in zee gaan…
Rancune en vergeldingsdrang, twee wezenskenmerken van Graafs besturen, verzetten zich ertegen. Ons bestuur komt in zo’n situatie hooguit tot wat lippendienst en heeft vervolgens een arsenaal aan bestuurlijke ongein ter beschikking om te doen alsof er echt iets gebeurt. Dat zo’n leuk plan van een Maasboulevard daarmee tussen de bedrijven door geaborteerd wordt… Jammer, maar helaas; ons bestuur heeft belangrijker zaken aan het hoofd…

Slippendrager van GBB

Nog een ander verhaal. Die Emab-locatie 2*) aan de overzijde van de Nieuwe Haven, het vrijgekomen gebied van de gesloopte betoncentrale van Cox. Ook een ambitieus plan, eveneens met woningen, een hotel en andere voorzieningen voor toeristen. Een plan dat door geen Gravenaar echt gewild lijkt. Onze overheid heeft hier helaas weinig te willen, omdat zij zich door alle Wisseveld-geklooi tot slippendrager gemaakt heeft van GBB, het Grond en Bouw Bureau, dat het plan graag wil ontwikkelen. Buitendijks, op een terp in de uiterwaarden, en vervolgens zeven verdiepingen de lucht in. Met aanlegsteigers in de Nieuwe Haven. Dat alles op een moment dat we juist wat stedenbouwkundige rommel uit de zestiger jaren hebben opgeruimd…

‘Ge zoud er de kat van kniepoten’

Vreemd deze combinatie. Een plan binnen de contouren van de vesting, waarmee Grave een paar vliegen in één klap zou kunnen slaan. Een plan dat de sleutel kan zijn tot de vervulling van een onder andere door LPG gekoesterde wens en tegelijk een boost kan geven aan de ontwikkeling van het toerisme, waarvan wethouder Joon zijn speerpunt heeft gemaakt. Dat dan een verhaal van oud zeer, bekrompen kinnesinne, vergeldingsdrang, gebrek aan bestuurlijke fantasie en realiteitszin, het wint van het verhaal van de toekomst van Grave… Een toekomst die een stuk ontspoord verleden goed kan maken voor de vesting… ‘Ge zoud er de kat van kniepoten’,*2) placht mijn grootmoeder te zeggen als ze in onvervalst Langels liet weten het nog nooit zo zout gevreten te hebben. Vreemd, zo’n wethouder Joon; dat hij in het college niet met de vuist op tafel slaat: ‘Toerisme, gvd Lex, laat dat rancuneus gemillimeter nou toch eens achterwege! Hier liggen de kansen voor het grijpen en je laat ze liggen!’ Nog vreemder dat wethouder Henisch zich hier gedeisd houdt… Het kroonjuweel van LPG, die Maasboulevard.

Besturen is van tweeën één

Wethouder Joon, stoer praten zegt niet veel, wanneer je wilt weten wat een bestuurder waard is. Stoer doen evenmin. Wat werkt, is stoer besturen. Stoer, in tegenstelling tot de staande praktijk, gericht op het volk, de burgers en met het oog op het algemeen belang, dat tegelijk het belang is van de gemeente en haar bewoners. Stoer, gewoon doen waarvoor je ingehuurd bent. Het voordeel is, dat je vervolgens op een geloofwaardige manier mee kunt sturen in de richting van een vesting waar je ‘in vredestijd’ lekker kunt flaneren. Zo’n Grave past ook beter bij de wat curieuze ambitie om de vijfde vestingstad te worden in rangorde. Besturen is van tweeën één, kiezen voor het belang van de stad en daar optimaal de consequenties uit trekken of kiezen voor doormodderen in Graafse stijl; de kool en de geit willen sparen*3) en je vervolgens verliezen in het raadsel hoe dat mogelijk is.
Dat zou uiteindelijk wel eens de essentie kunnen zijn van besturen op z’n Graafs. De baantjes die zo belangrijk zijn dat de gemeente stelselmatig op de tweede plaats komt. De baantjes in Grave en in CGM, het koekoeksjong van het Land van Cuijk, surrogaat voor wat eigenlijk uitgebroed moest worden.

Ben Bongaards; www.gravepolitiek.nl

 

*1) De Gelderlander
*2)
http://www.gravepolitiek.nl/index.php/columns/293-romeinse-lusthof-politiek-koekoeksjong-of-de-kneut-van-de-toekomst
*3)
http://www.meertens.knaw.nl/ewnd/boeken/boek/16. Een van de twee achterpoten van de koe werden opgebonden, zodat ze, op drie poten, geen stap kon verzetten bij het melken.
*4)
https://onzetaal.nl/taaladvies/de-kool-en-de-geit-sparen