De weg naar de hel geplaveid met goede voornemens

‘De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens.’*1) We gebruiken het gezegde allemaal wel eens of krijgen het naar het hoofd geslingerd. Doorgaans gaat het over huis-, tuin- en keukenaangelegenheden. Vervelende gewoontes en hebbelijkheden… Toekomstplannen… Opvoeding… Investeren in relaties… Concessies aan allerlei verleidingen en tekortkomingen plaveien bij wijze van spreken onze weg door het leven. Van onze eigen principes afwijken… Er is niets menselijkers. Principes worden trouwens zelden aangewend voor eigen gebruik; ze komen vooral om de hoek kijken als we elkaar de maat willen nemen.

Raadsvergadering bijwonen eerder straf dan voorrecht

De weg naar de hel… Medio 2016 gonsde het in de Graafse politiek als de bijenkorf in de lente. ‘Het nieuwe vergaderen.’ In mijn beleving was het vooral de LPG die het goede idee naar voren schoof. Een goed idee, inderdaad, en dat vooral als je het afzet tegen de gangbare wijze van vergaderen in onze gemeenteraad en haar commissies. Daar vertoont zich een gebrek aan lef en niveau waardoor het eerder een straf dan een voorrecht is om er bij te zijn. De vraag bekruipt je regelmatig of onze politici zich er voldoende van bewust zijn, dat ze raadslid zijn voor ons, Gravenaren, terwijl dit toch de essentie is van democratische politiek. Het niveau van de interactie tussen raadsleden en -fracties is om te huilen. Als er eens iets spontaan gezegd wordt, gaat al gauw het om afzeiken van partijen die een andere mening zijn toegedaan dan de meerderheid die haar potje allang gekookt heeft voordat de raadsvergadering begint. Het spel van de democratie wordt op zo laag niveau gespeeld, dat het in feite een aanfluiting is van wat het hoort te zijn. Discussies om als vertegenwoordigend bestuurslichaam beleid te ontwikkelen en aan te scherpen… Vergeet het… Of ze vinden plaats buiten gehoor en zicht van ons, burgers? Ook dat kun je gerust vergeten.

Geen vermoeden van beleid

Dezer dagen verzuchtte Jacques Leurs op zijn site, dat hij al in 2009 de fietsenchaos voor ons stadhuis aan de orde stelde en dat er sindsdien eigenlijk niets gebeurd is.*2) Mijn gedachte was: ‘Jacques, wie past deze schoen eigenlijk? Jezelf als politicus, partij, die zelfs zo’n simpel probleem niet uit de wereld kon helpen? De opeenvolgende gemeenteraden die dit hebben laten liggen of niet de werktuigen wisten te smeden om zo’n wissewasje voor elkaar te krijgen? De twee colleges die er de schouders voor opgehaald hebben? Daags erna nog zo’n ‘speerpunt’,*3) de (fiets-)brug ter ontsluiting van de Hampoort, ook zo’n item waar alleen maar over geneuzeld is zonder dat er ooit sprake was van slechts het vermoeden van beleid. Jacques Leurs moet zich er wel goed van bewust blijven, dat, wanneer het gaat over de gemeenteraad en waartoe die wel of niet in staat is, hij weinig te melden kan hebben dat niet ook op Keerpunt van toepassing is.

Huilen met de pet op

Nu is Keerpunt, dat gezegd zijnde, wel de witte raaf van de gemeentepolitiek. Hoezeer ook van de hak op de tak, Keerpunt is dé partij die consequent en serieus werk maakt van de informatie aan en de terugkoppeling naar de burgers. Voor zover ze daar überhaupt aan toe komen, beginnen de andere partijen nu pas, met de verkiezingen in zicht, werk te maken van de burger, terwijl dat bij Keerpunt aan de orde van de dag is. Daarmee zijn we dan meteen bij de bijna-doodervaringen die we met onze partijen hebben. De VVD die nog even ver van huis lijkt als na de verkiezingen van 2014 en op het oog niet eens meer over een achterban beschikt. De LPG die, ook naar de achterban toe, al haar energie lijkt te stoppen (te vergooien) in het op de been houden van de coalitie. Als we onze partijen de revue laten passeren, is het, met een enkele uitzondering, huilen met de pet op als het erom gaat de burger bij de politiek te betrekken.

‘Z’ van ‘zo gaan we het doen’

Zo’n initiatief als ‘anders vergaderen’… Het is niet veel minder dan een kwaad voorteken dat er even geproefd wordt aan zo’n idee maar dat het onze politiek kennelijk niet gegeven is om na ‘A’ ook ‘B’ te laten volgen, laat staan de ‘C’ tot en met de ‘Z’ van ‘zo gaan we het doen.’ Het is gewoon niet aanwezig, de know how van het politiek bedrijven. De praktijk wijst uit dat het onze politici niet eens toevertrouwd kan worden toe te zien op de financiële gang van zaken, terwijl het budgetrecht toch het kroonjuweel is van de bestuursmacht van de gemeenteraad. Het is om te huilen dat je moet concluderen dat onze raad begrotingen en jaarverslagen goedkeurt, die in feite vertellen dat Grave bij ongewijzigd beleid op niet al te lange termijn (een jaar of vier) zal verzuipen in de schulden. Bij ongewijzigd beleid, terwijl geen van onze politici ooit een vinger uitsteekt om hier verandering in te brengen en ons college kennelijk denkt ‘het zal onze tijd wel duren’. Waarin ze nog gelijk hebben ook; met hangen en wurgen. U zou uw volksvertegenwoordiger eens op de man of vrouw af moeten vragen of hij (zij) u de begroting uit wil leggen…

Een goed bureau uitgekozen

Anders vergaderen… Het leek even een kentering ten goede te worden. Kennelijk was dat bij nader inzien niet nodig om ‘bestuurskracht’ uit te stralen, of wat daar in Grave voor moet doorgaan. Bestuurskracht werd gewoon gekocht bij een adviesbureau, zodat de politici zich even de ‘Joris Driepinter’ konden voelen van de Graafse politiek en men ook iets leuks te melden zou hebben als de commissaris van de koning op bezoek kwam. Als de dominee vroeger een preek ten beste had gegeven die niet gepruimd werd, heette het, zo zuinig mogelijk, dat hij een goede Bijbeltekst gekozen had. Onze commissaris wist, geloof ik, te melden dat Grave een goed bureau had gezocht.*3) Wie een hond wil slaan, vindt altijd wel een stok; wie een hond te vriend wil houden…

De pret van het er zitten

Grave, waar het een zeldzaamheid is, wanneer bestuurlijk processen volgens de regelen der kunst worden afgewikkeld; in dat Grave lijkt het niet eens meer haalbaar om samen te komen tot een broodnodige ‘update’ van de wijze van vergaderen, zeg maar de omgang met elkaar als politici. Zelf noemen ze dat gebrek bestuurskracht en huren ze een bureau in om uit te vogelen waarin die dan zou moeten zitten. En, triest maar waar, in het stadhuis lijkt er geen mens, zelfs geen burgemeester, zich druk over te maken, evenmin als over de integriteit. Kennelijk leeft het besef niet eens dat zo’n tachtig, negentig procent  van het gemeentebeleid al aan de raad ontstolen is met zaken als CGM  en andere samenwerkingsverbanden waar geen grammetje democratie aan te pas komt. Het besef dat ze van de resterende procenten een farce maken door dat ook nog eens aan het college en de ambtenaren over te laten, zal ze de pret niet drukken. De pret van het er zitten, terwijl wij, burgers, het gelag betalen.

Ben Bongaards; www.gravepolitiek.nl

 

*1) http://www.woorden.org/spreekwoord.php?woord=goede%20voornemens  
*2)
http://www.jacquesleurs.nl/2009/09/speerpunt-2010-ergernissen-aanpakken.html
*3)
http://www.jacquesleurs.nl/2009/07/aangenaam-verrast-was-ik-toen-ik-4.html

Agenda

Augustus 2018
M D W D V Z Z
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2

Andere website's

Inlogformulier








alle inhoud op www.gravepolitiek.nl valt onder © en mag niet zonder toestemming gepubliceerd worden.