De bouw van een nieuwe school; een ‘beleidsproces’.

Er wordt een school gebouwd in Grave. Een Brede School. Basisscholen in Grave Oost krijgen er een nieuw onderdak, samen met een aantal bijpassende voorzieningen. Die voorzieningen maken de school breed, om het zo te zeggen. Er is een mooi, rustig, historische Graafs plekje gevonden dat tot nu toe vrijwel aan ieders oog onttrokken was. Het ligt tegen het oostelijk deel van het voormalige Visioterrein aan, aan de buitenzijde van de stadsgracht die de ster van de voormalige vesting volgt. Verder wordt het perceel ingesloten door de nieuwe huisvesting en school van Visio en het meest westelijke deel van het Estersveld, de Van Steenhuijslaan en het Jan Hondongpark. Een innemend plekje. Rustig en zo besloten dat het uiterst veilig moet zijn om er te vertoeven. Na alle ‘flankerende’ gehannes over de locatie een gouden greep. Maar de keus heeft meer voeten in de aarde dan ons gemeentebestuur bevroeden kon.

Vooruit zien

Het bouwen van een nieuwe school in zo’n geïsoleerd gebied is een ingewikkeld beleidstraject waarbij je zou aannemen dat het in al zijn facetten doordacht en gepland is voor er met de realisatie begonnen wordt. Gelet op de bestuurlijke gang van zaken is dat bepaald hier niet het geval. De nieuwe school zien we vanaf de Elisabethstaat al door het afvallend gebladerte oprijzen maar kennelijk breekt men pas nu het hoofd over de bereikbaarheid. Dat leidt tot een beleidsproces waarin onze bestuurders ‘werkende weg’ ontdekken dat besturen ’vooruitzien’ had moeten zijn.
Ik beschrijf wat ik gadesla…
‘Oe toch! We hebben ons niet gerealiseerd dat de schooljeugd, de leraren en de ouders er ook moeten kunnen komen. Hoe gaan we dat regelen? Op dit soort lastige vragen heeft Grave standaard iets gevonden: een adviesbureau. Die hebben hier een goed belegde boterham aan beleid dat in echt bestuurde gemeenten door een gemeenteraad en een college ontwikkeld wordt. Het wordt bureau Kragten. Het bureau schat zijn broodheer in, een kas die snel slinkt, weinig ambitie, veel poeha, weinig verstand van beleid.’ De toekomstige verkeersbewegingen zijn snel ingetekend; er liggen tenslotte al straten tot aan de laatste honderd meter.

Driewerf Oe Toch!

En dan… ‘Oe toch! Verdorie, er wonen ook mensen in die straten. Burgers.’ Zij zijn altijd weer de irritante bijkomstigheid van de Graafse politiek, burgers. Er zitten ook nog mondige exemplaren tussen. En, ‘Driewerf Oe toch!’ Leny van Lieshout woont er, de enige burger om wie de Graafse politiek niet heen durft te fietsen en die zich niet dood laat zwijgen. Ons bestuur neemt Kragten nog maar eens in de arm. ‘De buurt heeft kapsones; we moeten er toch wat meer werk van maken. Al dat fietsverkeer door die paar woonstraten… O ja; ze hadden het ook nog over de veiligheid van de schoolweg. Probeer daar ook wat op te verzinnen?’  

Oeh toch! Water

En dan: ‘Oe toch! Water!’ Van twee van de drie zijden moet de afstand mede overbrugd worden over water. Een serieuze brug om over de Raam te komen. Bij het punt waar de gracht aftakt van de Raam. Vlak bij het punt waar ook een oorlogsmonument, een bunker, prachtig ingekapseld ligt door bomen die driekwart eeuw gepoogd hebben het beton te sterk af te zijn, terwijl spelende kinderen het tafereel toegankelijk hebben gehouden. Een landschappelijk juweeltje dat tegen een stootje kan. Ongeveer op dat punt moet dus een brug komen. Een uitgelezen kans om dit toevallige product van historie, jeugd en natuur de aandacht te geven die het waard is. We hebben het in de schoot geworpen gekregen maar in zo’n geval is het linke soep met ons Graafs bestuur. De ijsvogeltjes, de knotwilgjes, de uiltjes van de Lovendaalgracht…

Oeh toch! Nog meer water

En dan: ‘Oe toch! Nog meer water!’ Tegen de wijk (Jan Hondongpark) aan ligt er een strook natuur of wat de boeren ‘onland’ plegen te noemen.  Het maakt deel uit van het perceel van de school in spe. Hier is de tweede toegang van het terrein gepland maar ook hier moet een flinke sloot overbrugd worden.
Op papier staat de school er dan en is die goed bereikbaar. Dan volgt nog een ‘Oe toch!’ waar ons bestuur helemaal niet aan toe gekomen is. Een historisch stukje Grave, net buiten de gracht. Daar moet ook iets mee gebeuren. Het landschap moet aangepast worden aan zijn nieuwe functie. Zullen we die verwaarloosde bruggetjes weer in ere herstellen? Hoe maken we die gracht zichtbaar zonder er meteen met de bulldozer te gaan rauzen en te verknallen wat de natuur er van gemaakt heeft. Voorziet onze vestingvisie hierin of maken we er ook gewoon vestingtaartpunten van, zoals aan de westzijde?’

Het zal mijn tijd wel duren

Er valt heel wat moois te maken van de nieuwe school en haar omgeving. Zonde dat de gebruikers, de Graafse gemeenschap, daar pas aan te pas komen als alles in kannen en kruiken is. De grootste armoede van ons lokaal bestuur is dat alle leervermogen er uit weggesijpeld is en dat er dus bij ieder nieuw project opnieuw het wiel van beleid moet worden uitgevonden. ‘Leermomenten’ te over maar geen bestuurder, raads- of collegelid die daar een boodschap aan heeft. En het meest pijnlijke is, dat de burger met die gang van zaken vertrouwd is geraakt. Hij leest ‘burgerparticipatie’ en haalt zijn schouders op. ‘Participeren? Geef mijn portie maar aan Fikkie.’

Ben Bongaards; www.gravepolitiek.nl    

Agenda

Augustus 2018
M D W D V Z Z
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2

Andere website's

Inlogformulier








alle inhoud op www.gravepolitiek.nl valt onder © en mag niet zonder toestemming gepubliceerd worden.