Knotwilgen en blauwalg.

Het artikel “Kaalslag aan water,blauwalg verslagen” in de Maasland-editie van de Gelderlander (17 maart 2016, ) van J.Ariaans met interesse gelezen. De inhoud vraagt om een reactie.  

1e. Knotwilgen bij Graafse gracht leggen het loodje.

Niet alleen de knotwilgen (en andere bomen langs de gracht) hebben het loodje gelegd, maar wat erger is ook de geloofwaardigheid van bestuurlijke informatie/communicatie naar de burger toe.  Als je als overheid stelt dat: “bomen niet horen in het beeld van vestingwerken”, dan kan je je als burger afvragen over welke vestingwerken heb je het dan? We kunnen ons voorstellen dat in het kader van herstelwerkzaamheden er bomen gekapt moeten worden, maar dan wel in de geest van de bomenverordening die uitspreekt dat er dan ook herplanting plaats moeten vinden. Kaalslag kan, ook uit historisch oogpunt, niet de basis zijn van een verantwoord beeld van het terugbrengen van de oude vestingwerken in het stadslandschap.

2e. Kaalslag aan water, blauwalg verslagen.

Blauwalg is een bacterieel probleem dat voornamelijk ontstaat door opwarming (zomerse warmte) in combinatie met zuurstofgebrek en een overmaat aan mest en voedingstoffen in stilstaand water.

J.Ariaans schrijft: “De schuldige aan de kaalslag rond de vijver is de blauwalg. Keer op keer nestelde de bacterie zich in het Graafse water. Gevoed door de vallende bladeren van de bomen was er geen bestrijden aan”.

Deze bewering is, ons inziens, niet helemaal correct, of mogelijk zelfs helemaal niet correct. Miguel Lurling, universitair docent waterkwaliteitsbeheer aan de Wageningse Universiteit en erkend ‘blauwalg-expert’ stelt: als je blauwalg in stedelijk water wilt voorkomen dan moet de inrichting ervan aan een aantal eisen voldoen. Volgens Lurling speelt het beheer, preventief onderhoud dus, een grote rol. Een uitgekiend onderhoud is nodig om de overdaad aan nutriënten te beperken, de oorzaak van de woekering van de blauwalgen. In Grave echter is in geen dertig iets aan onderhoud gedaan, laat staan uitgekiend onderhoud. Dan wordt onmiddellijk duidelijk wat de oorzaak is van de blauwalgplaag in de vijver.

In dat kader doet hij (Lurling) enkele belangrijke aanbevelingen:

·        Het water moet kunnen doorspoelen,

·        niet al te ondiep zijn,

·        een voedselarme bodem hebben.

·        Zet geen bodem-omwoelende vis uit want dan komt het aanwezige overschot aan mest- en andere voedingstoffen alsnog in het water. Zijn advies: “Weersta de druk van de sportvissers”.

·        Zet waterplanten goed uit, en zorg ervoor dat ze op tijd gemaaid worden. Al het voedsel dat de planten kunnen opnemen verdwijnt dan uit het watersysteem,

·        Uitbaggeren op zijn tijd kan ook helpen tegen de vorming van blauwalgen, maar is erg duur.

De vraag is: hebben de problemen  van de stadsgracht te maken met het ondoordacht bezuinigen op het preventief onderhoud van onze groenvoorzieningen? Mogen we spreken van een schoolvoorbeeld van ‘penny wise-pound foolish’?  Mogen we dit vertalen als: ‘het kind met het badwater weggooien’?

Wat helpt dan wel in de strijd tegen de algen? Volgens Lurling varieert dat van plek tot plek. Baggeren kan helpen, evenals het zorgen voor een betere doorspoeling. Beide maatregelen werken op den duur alléén, als tegelijk het voedsel voor de algen wordt teruggebracht. Aanplant van waterplanten die mest en voedingstoffen uit de bodem nodig hebben verminderen de voedselbron voor de algen en zorgen daarmee voor een betere waterkwaliteit. Ook een veelbelovend Australisch middel dat fosfaten uit het water in de bodem opslaat is effectief. Al deze maatregelen vallen onder de noemers ‘Preventief onderhoud en uitgekiend beheer’

3e. Er moet nog wel eerst slib uit het water gebaggerd worden, 16.000 kubieke meter om precies te zijn.

Een globale berekening wijst uit dat de sliblaag in de vijver ongeveer een meter dik is. Daardoor is uitbaggeren pure noodzaak, evenals de hoge kosten die daarmee gepaard gaan. Dat is de rekening die wij gepresenteerd krijgen voor het langdurig achterstallig onderhoud. Juist om die reden is het van groot belang te bedenken hoe de waterkwaliteit in de toekomst gewaarborgd zal moeten worden. Mogen we stellen dat daarbij preventief onderhoud de verstandigste en tegelijk de goedkoopste oplossing is?

Gezien de natte baggermethode blijft immers de vraag of het water na de schoonmaakoperatie bacterievrij zal zijn. Met andere woorden, is de gekozen methode wel de echte oplossing van de blauwalgenproblematiek.

4e. Wim van der Wielen. “Met de vissteiger ben ik niet gelukkig”. Voordat de algen de vissers verdreven, zaten regelmatig mensen aan de waterkant. “Die kwamen op vrijdagmiddag en gingen maandagmorgen weer weg.” Hij schetst een verhaal van tentjes, krattenbier en mensen met verrekijker die in zijn woonkamer tuurden. “dan voel je je niet happy”.

 

 We kunnen ons aanvragen of hier sprake is van hinder dan wel aantasting van persoonlijkheidsrechten en met name het recht op eerbiediging van het

privé leven, ook wel ‘privacy’ genoemd. In dit kader hebben we het over de wens of het recht onbespied te genieten van woning en tuin. Het zou ons stadsbestuur sieren wanneer het dit grondrecht zwaarder zou laten wegen dan het sportvissen in onze stadsgracht. Tenslotte gaat het om een visvijver die overgaat in achtertuinen van aanwonenden en zo direct deel uitmaakt van hun levenssfeer.

 

5e. Met het zichtbaar maken van de oude vestingwerken krijgt de Graafse Cultuurhistorie een oppepper.

Het zichtbaar maken van de Graafse historische vestingwerken is een goede zaak. Maar de Graafse cultuurhistorie rechtvaardigt absoluut niet de geplande ‘Permanente’ kaalslag van het gebied dat straks deel gaat uitmaken van de ‘herboren’ historie.  De kaalslag past wèl in de politieke bezuinigingsfilosofie van het Graafs bestuur rond groen en groenonderhoud. Dat er gehakt, gebaggerd en gegraven wordt als investering in onze toeristische sector is een goede zaak en kunnen we alleen maar toejuichen. Maar hebt ook oog voor duurzaamheid waar de overheid zelf zo op hamert bij burgers. Kost misschien meer en dat vloekt met bezuinigingen, maar zal op de langere termijn beslist zijn vruchten afwerpen.  Waar gehakt wordt, met een scherpe bijl, daar vallen spaanders, echter waar dat gebeurd met de botte bijl van Daandels is de stadnatuur het slachtoffer. Toch?

Wil Baaijens, Ben Bongaards, Hans Satter; www.gravepolitiek.nl 

 

 

 

 

 

 








alle inhoud op www.gravepolitiek.nl valt onder © en mag niet zonder toestemming gepubliceerd worden.