Hoe wordt een Graafse wethouder ‘gemaakt’? Een (chrono-)logisch verhaal.

Voor de afwisseling wil ik eens beginnen met het plaatje tussen de tekst. Kleren maken de man; kleren maken de politicus. CDA-fractieleider, Ben Peters, opgekalefaterd van doorsnee grijs raadslid met doorsnee grijze ambities tot een serieus geklede kandidaat wethouder. Driedelig zilver.

De chronologie of zo u wilt, de logica… Wethouder Daandels, CDA, is beetje bij beetje op de schopstoel gemanoeuvreerd. Soms liep hij de gemeenteraad hinderlijk voor de voeten maar vooral werd zijn kracht, reëel politiek tegenspel tegen GBB,*1) zijn zwakte. De ultieme hand boven zijn hoofd, Ben Peters, heeft immers een spreekwoordelijke win-winsituatie gecreëerd door zich aan datzelfde GBB te committeren. Inclusief het gebruikelijke quid pro quo,*2) een bedrijfspand dat hij zegt te behoeden voor verval. Door de gribus af te plakken met (anti-)reclameaffiches van het CDA…

Piet snot

Vervolgens kiest wethouder Daandels eieren voor zijn geld en promoveert zichzelf weg naar Waalwijk. De wethouderspost wordt ingevuld door Pieter van Dieperbeek. Die ontpopt zich, pijlsnel en schijnbaar ongezien, tot troubleshooter*3) op het dossier Emab. Het nieuwe college kiest eieren voor zijn geld vanuit de gedachte: ‘we lopen maar achter Ben en zijn GBB aan, want zelf weten we helemaal niet wat we willen. Zo wordt het politieke bedje gespreid en wordt het geplande monstrum aan de overzijde van de nieuwe haven alsnog de droom van het college. Waar de LPG staat? De LPG die de wens van de Gravenaren wil verwezenlijken? De LPG zit er bij voor Piet Snot.*4) Dat is exact de positie van de Graafse burger en vooral de raad. Dat dan weer wel. Politieke consistentie op z’n Graafs; altijd blijven praten over wat je zou doen als je verstand had van besturen.

De chronologie… Het college op één lijn. Wethouder Henisch laat zich wegcijferen omwille van de coalitie en haar fractie hangt aan haar rok. Zo wordt van de ene wind op de andere collegebeleid ontwikkeld. ‘We hebben tenslotte niet voor niets een overeenkomst met GBB en we willen die niet nog eens een keer verkloten.’ Vervolgens volgt de raad, en zeker de meerderheid, slaafs het college en zo wordt de zaak beklonken.

Niets aan het handje

Het college, de burgemeester, schiet de kogel door de kerk: de Emab-locatie wordt het, niet met zeven maar vijf bouwlagen. Hoeven de zeer gerespecteerde burgers zich nergens druk over te maken. Ook de vijf of zes partijen in de raad hebben het nakijken en dat komt ze goed gelegen. Voor zover ze al een standpunt zouden hebben, houden ze dat liefst onder de pet tot na de verkiezingen. Standpunten zijn alleen maar hinderlijk als er verkiezingen aankomen. Als Graafs politicus houd je je op de vlakte als de vorming van een nieuw college in zicht komt, een nieuw college met Ben Peters (CDA) als gedoodverfde wethouder. Daar hoort een tweede of desnoods een derde wethouder bij en elke partij ziet daar maar wat graag een eigen kandidaat gezeteld. Zo komen de verkiezingen in Grave neer op politieke radiostilte totdat dat pleit weer voor vier jaar beslecht is. Waarschijnlijk voor de allerlaatste keer, dus er is ze echt iets aan gelegen. ‘Nu of nooit’, zingen de LPG, Keerpunt, VVD (Trots) en VPGrave, in koor. Ben Peters zet de toon.

Wethouder Peters in spe. We begonnen het verhaal met zijn nieuwe kleren… van de keizer. Al laat hij zich een ensemble aanmeten van goudbrokaat, het kan niet verhullen dat zijn blazoen besmeurd is. De Emab-locatie. Peters zou wel eens de enige Graafse bestuurder kunnen zijn die haar echt ziet zitten. Waarschijnlijk niet eens omwille van de locatie zelf maar vanwege (de schijn van) zijn dubbele loyaliteit. (De schijn van) ‘voor wat hoort wat’. Zelf gaf hij aan hierover duidelijke win-winafspraken gemaakt te hebben met GBB. ‘Niets aan het handje, toch…’?

Op het vinkentouw

Raadslid Peters heeft al ritselend heel de Graafse politiek naar zijn hand gezet. De meerderheid volgt blindelings en de ‘oppositie’ staat in hierboven omschreven verkiezingsstand. Wethouder Van Dieperbeek heeft, mogelijk onbewust, het bedje gespreid. Ben’s idee: ‘als de raad deze proefballon mee oplaat, zullen mijn verstrengelde belangen ook geen rol kunnen spelen als ik wethouder wil worden. De man van win-win (of ritsel-ritsel). Vlak voor de verkiezingen gaan vervolgens als vanzelf alle andere ritsel-ritselsituaties meespelen, een heel Wisseveld vol, bij wijze van spreken. ‘Oogjes dicht en snaveltjes toe’, om het met meneer de Uil te zeggen.

Het Emab-plan, een historische blunder waarschijnlijk, wordt, als de politiek niet alsnog uit haar winterslaap ontwaakt, door de raad gejast, absurd genoeg door dezelfde raad de kans aan te reiken het er niet over te hoeven hebben. Of het er vervolgens echt van komt? Gelukkig leert de rest van het Wisseveld dat plannen enkel kans van slagen hebben, als iemand anders ze uitvoert. Of dat GBB zal zijn? GBB en Grave hebben vijftien jaar gebakkeleid, zonder dat er ooit iets zinnigs uit is voortgekomen… Een sprankje hoop dus; het zal wel uit elkaar klappen als het tot de daad moet komen.

Inmiddels heeft Ben Peters zich in vol ornaat op het vinkentouw geposteerd. Of integriteitsoverwegingen daar nog roet in het eten kunnen gooien? Durven we te verwachten dat de ‘screening’ door of in opdracht van de burgemeester enig verschil zal bewerkstelligen? ‘Je weet nooit hoe een koe een haas vangt’; meer durf ik er niet van te zeggen. Cynisch? Best mogelijk! Cynischer dan Graafse politiek? Schier onmogelijk!  

Ben Bongaards; www.gravepolitiek.nl

*1) GBB: Grond en Bouwbureau, investeerder en partner van de gemeente inzake het Wisseveld en de ontwikkeling van de Emab-locatie.
*2) Voor-wat-hoort-wat.
*3)
http://anw.inl.nl/article/troubleshooter 








alle inhoud op www.gravepolitiek.nl valt onder © en mag niet zonder toestemming gepubliceerd worden.