Politieke fopspenen.

In de afgelopen raadsperioden tussen 2010 en 2018 zijn er door het politiek bestuur toezeggingen en beloften gedaan om tot een open en transparante democratie te komen waarin actief burgerschap (burgerparticipatie) een van de pijlers zouden worden om ons lokaal bestuurlijk systeem aan te passen aan de huidige en toekomstige maatschappelijke opgaven. Helaas blijken al die mooie toezeggingen en beloften niets anders te zijn dan fopspenen om de burger tevreden te stemmen. Om de raad en het college bij de politiek-bestuurlijke les te houden hebben we, bij monde van Wil Baaijens, in de raadsvergadering van 6 februari jl. (2018) gebruik gemaakt van het spreekrecht. Hieronder de uitgesproken tekst.

Geachte raad en raadsvoorzitter.

Democratische warboel, verrotte cultuur, grimmige raadsvergaderingen, woede, zomaar een paar termen gebezigd door bestuurskundige Arno Korsten van de Universiteit Maastricht in het artikel “Grimmige sfeer in gemeenteraad fnuikend voor lokaal bestuur” van Hans Marijnissen in het dagblad Trouw van 28 november 2017.

Een verslag van de Graafse raadsvergadering op 12 december 2017 op de website van Binnenlands Bestuur spreekt wat dat betreft boekdelen en stemt de geïnteresseerde burger niet echt vrolijk. Het verslag roept vragen op over het functioneren van dit belangrijke democratische forum.

Als een burger twijfels heeft over het democratisch en integer functioneren van zijn lokaal politiek bestuur dan zal hij - in het algemeen- eerst in het kader van vrije nieuwsgaring informatie verzamelen waarop hij zijn politieke vragen, mening of kritiek baseert.

Dat dit voor een politiek bestuurder niet altijd aangenaam overkomt mag duidelijk zijn, maar een democratie werkt niet als om die redenen er geen vragen, meningen of kritiek geuit mogen worden dan wel niet beantwoord of serieus worden genomen.

Het is het recht van iedere burger, dus niet alleen van de pers, om actief informatie te verwerven zonder inmenging van enig openbaar gezag. Het z.g. recht tot vrije nieuwsgaring. Dit recht is sterk gerelateerd aan de vrijheid van meningsuiting zoals die verankerd is in: artikel 10 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM), artikel 19 van het Internationaal Verdrag inzake Burger- en Politieke Rechten (IVBP) en  artikel 7 van de Nederlandse grondwet.

Artikel 110 van de grondwet geeft bovendien aan dat het een plicht van de overheid is om haar burgers alle (behoudens enkele specifieke uitzonderingen) informatie te geven waar ze om vragen.

Een afgeleide van het artikel 110 van de grondwet is de Wet Openbaarheid van Bestuur (WOB) waarin staat dat iedere burger het recht heeft alle informatie van de overheid te krijgen die hij wil. Ook hier met specifieke uitzonderingen.

Naar aanleiding van het voorgaande durf ik te stellen dat in de afgelopen raadsperiode van openheid, transparantie en informatieverstrekking in de Graafse politieke arena weinig te merken is geweest. Ik kan alleen maar constateren dat de momenteel heersende politieke bestuurscultuur de bestuurskracht van ons gemeentebestuur geen goed doet en de zogenaamde harde kern van kritische burgers, zoals te lezen is in de bestuurskrachtrapporten van Berenschot en Partners en Pröper, daar echt niet de oorzaak van is.

Dit is de laatste raadsvergadering van de raadsperiode 2014-2018. Op de valreep blijf ik zitten met een prangende vraag.

In de openbare raadsvergadering van 8 november 2016 werd ik zonder hoor of wederhoor en, in bijzijn van mijn vrouw, door een raadslid beticht van smaad en laster waarmee ik hem en zijn gezin zou hebben belast.

In verband met het door hem publiekelijk aangehaalde dreigement aangifte te doen volgens artikel 216 van het wetboek van strafrecht, heb ik hem verzocht aan te geven met welke vorm van smaad en laster ik zijn gezin zou hebben belast.

Tot op heden heb ik daar geen antwoord op gekregen. Er zijn hem indertijd door mij en door medecriticus Ben Bongaards terechte vragen gesteld inzake de schijn van belangenverstrengeling in het Wisseveldproject. Overigens in eerste instantie strikt op basis van vertrouwelijkheid. Zijn familie is nooit door mij of Ben Bongaards op wat voor manier dan ook benaderd.

Deze gang van zaken duidt niet op een transparante en integere houding passend bij de mores van de hedendaagse democratie. De politiek, en dus ook raadsleden, horen antwoord te geven op vragen van de burgers. Als burgers echter zonder hoor of wederhoor in de raadszaal door raadsleden publiekelijk gekapitteld mogen worden en de rest van de raad zich beperkt tot instemmend toekijken komt dat grimmig en zeer bedreigend over en tast, mijns inziens, het recht op vrije meningsuiting aan.

Het college voor de rechten van de Mens zegt daarover: (…..)“Het recht om in vrijheid een mening te kunnen vormen en deze ook in vrijheid te kunnen uiten, zijn absolute voorwaarden voor een democratische samenleving. Het uitoefenen van de menings- en uitingsvrijheid kan onrecht aan het licht brengen en biedt iedereen de vrijheid zich kritisch te mengen in politieke discussies(…..)”

Wil Baaijens, Ben Bongaards; www.Gravepolitiek.nl

 

Agenda

Februari 2018
M D W D V Z Z
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 1 2 3 4

Andere website's

Inlogformulier








alle inhoud op www.gravepolitiek.nl valt onder © en mag niet zonder toestemming gepubliceerd worden.